امروز آزادی گرامی داشته شد، برنامه پاسداشت آزادی طبق روال از قبل تعيين شده به خوبی برگزار شد. چيزی در حدود 1200-1100 نفر به ميدان آزادی آمدند، تحويل هر کدام يک کاور قرمزرنگ داده شد که بپوشند و البته کمی خوراکی. هر کدام به يکی از شصت نفر انتظامات مراجعه می‌کردند و جاهايی که بايد مستقر می‌شدند مشخص می‌شد. يک سری پارچه‌های چند متری که رويشان با انواع خط‌های معمول و غير معمول شعارنويسی شده بود هم بين جماعت تقسيم شد که هر چند نفر يکی را نگه داشته بودند. با مقاديری پوستر و عکس دکتر معين و يک شاخه گل هم. جمع در کل مراسم توسط چهار پنج عدد قدبلند بلندگو به‌دست هماهنگ می‌شد که اين البته مجزا از انتظامات سيار و انتظامات مستقر بود. بعد از حدود يک‌ساعت همه به وسط ميدان زير بنا فراخوانده شدند و سرود‌ها خوانده شد و بادکنک‌ها رها شدند، پر شور و شوق‌ترين قسمت همين قسمت بود. دخترها حلقه‌ی داخلی و پسرها حلقه‌ی خارجی را تشکيل داده بودند و فکر می‌کنم حدود صد بار «يار دبستاني» و «ای ايران» و چند سرود ديگر را بلند بلند خواندند. از بزرگان نيز چند نفری آمده بودند يکی الهه کولای و ديگری فرماندار تهران. ساعت حدود هفت برنامه تمام شد. آخر کار هم در نسيم دکتر معين از همه تشکر کرد.
مراسم خوشبختانه بدون هيچ درگيری و مشکلی برگزار شد. هيچ کس از گروه فشار و نيروی انتظامی يا مشابهات مزاحم نشدند. برای مردم اين‌ همه دختر و پسر قرمزپوش جالب بود و می‌شود گفت ترافيک ميدان آزادی مختل شد، پليش از رانندگان درخواست می‌کرد از سمت راست (بيرون ميدان) رانندگی کنند تا کمی حرکت روان‌تر شود. صدا و سيما هم مطابق معمول آخر از همه آمد و با بی‌ربط‌ترين شکل ممکن فقط با بيکاران اطراف ميدان مصاحبه کرد.
يک چنين حرکتی که با کمترين حمايت حتی ستاد مرکزی دکتر معين و بدون لابی‌های آنچنانی توسط جوان‌های هجده تا بيست‌و‌نه سال برنامه‌ريزی و برگزار شد يک اولين بود. يک اولين که ثابت کرد می‌شود گهگاه به‌جای ژست‌های روشنفکری گرفتن و تحريم کردن و بيانيه صادر کردن کاری را انجام داد که هر چقدر هم محدود باشد باز برد داخلی و خارجی زيادی داشته باشد. حداقل هر کدام می‌توانيم ادعا کنيم برای باورهايمان واقعاً کاری کرده‌ايم.
جايتان خالی بود.

عکس‌های ايسنا: يک و دو
عکس‌های ايلنا: يک و دو
گزارش ستاد نسيم و لينک‌های مرتبط
قطعنامه تجمع پاسداشت آزادی

نظرات:




نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول