فقد دليل. دقيقاً عبارتش همين است. نه فقدان دليل، فقط فقد. انگار دمش را چيده باشی، انگار الف و نون خودشان در کوزه افتادند و دليلی برای حضور پيدا نکرده‌اند. من چه می‌دانم، آن‌جا نوشته بود، اصطلاح حقوقی است يا بوده. عين هزار حرف ديگر حقوقی‌ها که وقتی می‌روی دفترخانه انگاری حوزه است و آن هم آخوند و دفتر و دست و بلغوز عربی و غيره، می‌ميرند به زبان آدم حرف بزنند. کجا بوديم؟ ها، در فقد بوديم. فقد دليل مال پرونده‌هاست. وقتی دچارش می‌شوند يعنی شاکی بايد برود خر بياورد باقالی بار بزند و متهم رو حوضی برقصد، يعنی شکايت ماليد. يعنی شاکی بايد با چشم ورم کرده برود و آرزو کند يکی جد و آبای قاضی را بياورد جلوی چشمش. باز هم پرت افتادم. اصلاً اين فقد دليل را برای چيز ديگری آوردم، در حقيقت يادش افتادم. عصر نشسته بودم روزنامه می‌خواندم، هوا هم خنک بود، يک ليوان شربت آلبالو هم جفت و جور کرده بودم و ولو شده بودم روی نرم‌ترين کاناپه دنيا. يک مقاله‌ای بود در مورد ساتر و چشم چپش و خلاصه احساس روشنفکری هم دست داده بود. يکی زنگ زد و غر زد که بلند شو و تکانی بخور و دنيا را کن فيکون و از اين حرف‌ها که حتی اسب آبی را روانه راهپيمايی سنديکای بندتنبان‌بافان می‌کند. همان موقع ياد اين حرف افتادم، فقد دليل.

نظرات:









نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول