قضيه فقط باور کردن است. باور اينکه پس اينطور است و لابد بعدش هم بايد بگويی هوووم. اين ممکن است هر لحظهای پيش بياد يا تکرار شود. شايد وقتی مثل اين فرنگیها يک چيزکی تپاندی در گوش و آهنگ گوش میکنی، از پنجره اتوبوس مغازههای باز را میشماری. شايد وقتی هاج و واج ماندن دانشجوی چينی را میبينی که انگار يک کلمه از حرفهای استاد فلسطينی را نمیفهمد. شايد هم وقتی بالاخره در خانه مینويسی و از آوارگی خلاص شدی، گيرم بوی کتلتی که آنجل پخته بعد از سه چهار ساعت هنوز خفه میکند. من انگار باورم دارد میشود. پس اين طور میشود روزمرگی تمام میشود، يا شروع میشود. به هر حال گمانم باز از سر نو.
نظرات:
سلام
در ماه رمضان به دليل کم شدن اهدای خون بيماران نيازمند به فراورده های خونی دچار مشکل می شوند -مخصوصا گروههای خونی منفی.
ماه رمضان 2 سال پيش بود. به علت بيماري و کم خوني شديد و پايين آمدن پلاکت خونم (فاکتور انعقادي خون) احتياج شديدي به فرآورده ي خوني داشتم. خانواده ام براي يافتن دو واحد فرآورده ي خوني (پلاکت) به هر دري زده بودند ولي هيچ چيزي نصيبشان نشده بود جز اين جواب ؛ در ماه رمضان اهدا کننده کم و اولويت با بيماراني با وضعيت بدتر است.
شرايط آن موقع را هيچگاه فراموش نميکنم؛ پلاکتم به زير 5 هزار رسيده بود (پلاکت در انسان سالم بين 200 تا 300 هزار است) و هر خونريزي کوچکي به خاطر بند نيامدن خون دردسري بزرگ برايم به ارمغان مي آورد.
داخل چشمانم لکه هاي خوني بوجود آمده بود که بينايي ام را مختل کرده بود. لثه هايم به دليل خونريزي زياد کنده ميشدند. بدنم با هر ضربه ي کوچکي کبود و متورم ميشد و از همه خطرناکتر احتمال خونريزي مغزي بود که هر لحظه تهديدم ميکرد.( در حالت عادي وقتي مويرگهاي مغزي آسيب ببيند توسط پلاکت سريعا ترميم ميشود ولي براي من کوچکترين آسيب خطرناک بود).
همه اينها باعث شده بود خانواده و بستگانم از همه ي توانشان براي يافتن پلاکت استفاده کنند، ولي جواب اين بود؛ در ماه رمضان اهدا کننده کم و اولويت با بيماراني با وضعيت بدتر است.
بالاخره بعد از چند روز با کلي پارتي بازي مشکلم حل شد ولي نکته اي که مرا واداشت تا اين داستان را بگويم اين بود؛ در ماه مبارک رمضان، ماه ميهماني خدا، ماهي که هر کار نيکي چندين برابر پاداش دارد و انسان را به خدا نزديکتر ميکند نجات جان يک انسان پاداشي جز نظر لطف الهي ميتواند داشته باشد؟
ديروز با اجازه ي پزشکم با زبان روزه رفتم و خون دادم. ضعفي بر من چيره نشد ولي اگر هم ميشد هيچوقت به ناتواني دوران بيماريم نميرسيد. تختها همه خالي بودند و من بودم و هزار فکر و خيال. اينکه چگونه ميتوانم فرياد بزنم آي مردم! چشماني منتظرند و دلهايي غمگين. به آساني ميتوانيد دل خدا را به دست آوريد. به جاي نذر آش و نان و حلوا، نذر خون کنيد.
inha ke hame avale ruzmaregi hast!
راستي يه سوال: آنجل اونجا هم به تو مي گه happy؟
واييييييييييييييی
پدرم در اومد از اينهمه روزمرگی
نيش زدن
نيش خوردن
هی رفيق
اجازه بده لينکت کنم
تازه کارم
بی تربيت من رو چرا نبردی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
سلام ميرزای عزيز!
خيلی وقت بود بهت سر نزده بودم. خبر نداشتم رفتی!
گرچه اينجا هم زياد پيش نميومد ببينمت اما احساس دلتنگی کردم از رفتنت.
هرجای اين گردالوی تر و خشک که باشی برات آرزوی بهترينها رو دارم دوست خوبم.
راستی اين آنجل همون آنجل تبريز خودمونه؟
فکرکنم بهتره ديگه اين categoryيِ مونترال رو بیخيال شی. توريست که نيستی! بسه.
روزمرگي و ابتذال ! نميدونم اين دو تا طفيلي بي پدر مادر از كجا سرمي رسند ، انگار هميشه يه راه ورود پيدا مي كنند ...
تبادل لينک کنيم؟؟؟؟؟؟؟
جون من؟
يا بذار لينکت کنم
صفحهی اول
سلام
در ماه رمضان به دليل کم شدن اهدای خون بيماران نيازمند به فراورده های خونی دچار مشکل می شوند -مخصوصا گروههای خونی منفی.
ماه رمضان 2 سال پيش بود. به علت بيماري و کم خوني شديد و پايين آمدن پلاکت خونم (فاکتور انعقادي خون) احتياج شديدي به فرآورده ي خوني داشتم. خانواده ام براي يافتن دو واحد فرآورده ي خوني (پلاکت) به هر دري زده بودند ولي هيچ چيزي نصيبشان نشده بود جز اين جواب ؛ در ماه رمضان اهدا کننده کم و اولويت با بيماراني با وضعيت بدتر است.
شرايط آن موقع را هيچگاه فراموش نميکنم؛ پلاکتم به زير 5 هزار رسيده بود (پلاکت در انسان سالم بين 200 تا 300 هزار است) و هر خونريزي کوچکي به خاطر بند نيامدن خون دردسري بزرگ برايم به ارمغان مي آورد.
داخل چشمانم لکه هاي خوني بوجود آمده بود که بينايي ام را مختل کرده بود. لثه هايم به دليل خونريزي زياد کنده ميشدند. بدنم با هر ضربه ي کوچکي کبود و متورم ميشد و از همه خطرناکتر احتمال خونريزي مغزي بود که هر لحظه تهديدم ميکرد.( در حالت عادي وقتي مويرگهاي مغزي آسيب ببيند توسط پلاکت سريعا ترميم ميشود ولي براي من کوچکترين آسيب خطرناک بود).
همه اينها باعث شده بود خانواده و بستگانم از همه ي توانشان براي يافتن پلاکت استفاده کنند، ولي جواب اين بود؛ در ماه رمضان اهدا کننده کم و اولويت با بيماراني با وضعيت بدتر است.
بالاخره بعد از چند روز با کلي پارتي بازي مشکلم حل شد ولي نکته اي که مرا واداشت تا اين داستان را بگويم اين بود؛ در ماه مبارک رمضان، ماه ميهماني خدا، ماهي که هر کار نيکي چندين برابر پاداش دارد و انسان را به خدا نزديکتر ميکند نجات جان يک انسان پاداشي جز نظر لطف الهي ميتواند داشته باشد؟
ديروز با اجازه ي پزشکم با زبان روزه رفتم و خون دادم. ضعفي بر من چيره نشد ولي اگر هم ميشد هيچوقت به ناتواني دوران بيماريم نميرسيد. تختها همه خالي بودند و من بودم و هزار فکر و خيال. اينکه چگونه ميتوانم فرياد بزنم آي مردم! چشماني منتظرند و دلهايي غمگين. به آساني ميتوانيد دل خدا را به دست آوريد. به جاي نذر آش و نان و حلوا، نذر خون کنيد.