«... جان راسکين از طريق علاقه‌اش به زيبايی و ميل به مالکيت آن به پنج راه حل اساسی دست يافت. نخست اين‌که زيبايی حاصل مجموعه‌ای از عوامل پيچيده است که از نظر روانی و ديداری بر ذهن تأثير می‌گذارد. دوم اين‌که انسان با گرايشی درونی نسبت به زيبايی و ميل به مالکيت آن واکنش نشان می‌دهد. سوم اين‌که روش‌های نازلی برای اين تمايل به مالکيت وجود دارد، از جمله ميل به خريد اشياء و قالی تا کندن نام خود بر يادبودی و گرفتن عکس. چهارم اينکه فقط يک راه برای تملک درست زيبايی وجود دارد و آن نيز از طريق درک آن است، با خوداگاه شدن نسبت به عواملی (روانی و ديداري) که مسؤول آن هستند. و سرانجام اينکه مؤثرترين روش پی‌گيری اين خودآگاهی، تشريح مکان‌های زيبا از طريق هنر است، با نوشتن يا نقاشی، بدون در نظر گرفتن اين‌که استعدادش را داشته باشيم يا نداشته باشيم...»
آلن دو باتن، هنر سير و سفر، برگردان گلی امامی

نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول